Dzień Hobbita 22 września.

 

 Dzień Hobbita przypada na 22 września (środa).

22 września obchodzimy Dzień Hobbita, który równocześnie jest dniem urodzin Bilbo i Frodo Bagginsów – dwóch hobbitów, od których wszystko się zaczęło. Hobbici to spokojny lud, lubiący przygody, stworzony przez J.R. R. Tolkiena.


Dzień wielkiej imprezy w Śródziemiu

Fani, którzy swoją wiedzę opierają tylko na filmie, mogą nie wiedzieć, że Władca Pierścienia rozpoczyna się opisem wielkiej imprezy urodzinowej dwóch hobbitów – Bilbo i Frodo. Ten pierwszy obchodził 111 urodziny, a drugi 33, a więc osiągnął wiek pełnoletności w Śródziemiu. Opis urodzin obejmował cały pierwszy rozdział, gdzie dowiadujemy się, że hobbity wiedziały jak imprezować. Była to ważna okazja z perspektywy dalszych wydarzeń, ponieważ właśnie wtedy Bilbo zdecydował się opuścić Shire i przekazać Frodo pierścień, od którego rozpoczęła się cała opowieść.


Dzień Hobbita ma długą historię. Zawsze przypada w Tydzień Tolkiena, a obydwa święta obchodzone są od 1978 roku. W te dni fani na całym świecie przebierają się za postacie z książek i filmów, organizują festyny, maratony filmowe, quizy i wiele imprez. W USA okazja jest nawet uznawana przez Biały Dom!


Nie ma wątpliwości, że J.R.R. Tolkien i jego Władca Pierścieni oraz Hobbit zmieniły literaturę fantasy i popkulturę. Pierwsza część sagi została wydana już w 1937 roku! Pierwszy był Hobbit, dopiero później powstał Władca Pierścienia. Autor podobno bardzo zmagał się z książkami – napisanie trylogii zajęło mu 12 lat, a kilka razy prawie się poddał. Jak się okazuję, na początku powieść była jedną książką, liczącą ponad 3300 stron! Wydawca nie zgodził się jednak na taką formę i kazał Tolkienowi podzielić ją na 3 części. Obawy przed wydaniem historii były tak duże, że pisarz na początku nie dostał nawet wynagrodzenia. Współcześnie cała saga sprzedała się już w setkach milionów egzemplarzy, jest klasyką fantastyki, a prawa i zyski z filmów pobijają kolejne rekordy.  Hobbita  czytałam tylko raz  a Władce Pierścieni dwa razy  oglądałam filmy 

Ostatnio kupiłam taka książkę 

Światowy Dzień Dziecięcego Orderu Uśmiechu 21 września

 Światowy Dzień Dziecięcego Orderu Uśmiechu przypada na 21 września (wtorek).

„Z uśmiechem przez życie” – oto motto każdej osoby dorosłej, która została nagrodzona Orderem Uśmiechu przez dzieci. Trzeba przyznać, że otrzymanie takiego odznaczenia sprawia, że serce rośnie!

Historia Orderu Uśmiechu

Za historią Orderu Uśmiechu kryje się jedno z najważniejszych nazwisk w naszym kraju. Wanda Chotomska to autorka wierszy i opowiadań dla dzieci. Z okazji 5-lecia dobranocki „Jacek i Agatka” przeprowadziła niegdyś wywiad. To właśnie dzięki historii pewnego chłopca, który chciał nagrodzić medalem lekarza, pisarka zainspirowała wiele osób do stworzenia odznaczenia.

W ciągu kilku dni dziennikarze ogłosili konkurs na najlepszy projekt awersu Orderu Uśmiechu. Jury, którym kierował Szymon Kobyliński, wybrało prace Ewy Chrobak. Pierwsze odznaczenie za swoje zasługi uzyskał lekarz z Poznania – Wiktor Dega.

Ceremonia uzyskania medalu

Uroczystość wręczenia orderu odbywa się w szkołach, teatrach i domach kultury. Wśród zaproszonych gości są dzieci, Międzynarodowa Kapituła Uśmiechu oraz osoba, którą nominowano do nagrody.

Członkowie kapituły rozpoczynają ceremonię, uderzając włócznią trzy razy w podłogę. Następnie wymawiają słowa: „Słuchajcie! Słuchajcie! Słuchajcie! Czy przybył tu (imię nazwisko laureata)?”

Osoba nominowana odpowiada: „Jestem!”. Później przedstawiciel kapituły mówi: „W imieniu dzieci, Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu postanowiła nadać Ci najsłoneczniejsze z odznaczeń. Pasuję Cię (nazwisko nagrodzonej osoby) na Kawalera Orderu Uśmiechu i żądam, abyś na przekór wiatrom i burzom był zawsze pogodny i radość dzieciom przynosił”.
Zdobywca orderu odpowiada: „Przyrzekam być pogodnym i dzieciom radość przynosić”.

Ciekawostka

Co ważne, pod koniec widowiska, nagrodzona osoba musi wypić sok z cytryn i się uśmiechnąć. Jeśli podczas ceremonii jest kilka laureatów nagrody, to każdy z nich musi przejść przez rytuał przygotowany przez kapitułę i dzieci.

https://www.elle.pl/artykul/kawalerowie-orderu-usmiechu-poznaj-laureatow-odznaczenia

Dzień Batmana przypada na 18 września

 W 2021 roku Dzień Batmana przypada na 18 września (sobota).

Dzień Batmana to coroczne wydarzenie organizowane przez DC Entertainment w celu uczczenia i promocji Batmana .  Ja akurat nie przepadam za filmami o nim

Pierwszy Dzień Batmana był 23 lipca 2014 roku. Był to rok 75. rocznicy pierwszego pojawienia się Batmana w Detective Comics w 1939 roku. Dzień ten zbiegł się z San Diego Comic-Con . Kolejne dni Batmana miały miejsce (zazwyczaj) w trzecią sobotę września.Jakoś filmów o Batmanie nie lubię choć trochę ich kiedyś oglądałam Batman (jego alter ego – Bruce Wayne) – fikcyjna postać (superbohater) znany z licznych serii komiksowych, wydawanych przez DC Comics, oraz z różnych adaptacji związanych z tą postacią. Po raz pierwszy postać Batmana pojawiła się w czasopiśmie komiksowym Detective Comics vol. 1 #27 w maju 1939 roku^[1][2]. Postać Batmana została stworzona wspólnie przez Boba Kane’a i Billa Fingera, lecz przez wiele lat tylko Kane był oficjalnie podawany jako autor. W zamyśle twórców Batman miał być pogromcą przestępczości, powstałym z kombinacji cech różnych bohaterów magazynów pulpowych i filmów. Bob Kane wzorował się przede wszystkim na Zorro, którego znał z oglądanej w młodości ekranizacji jego przygód, zatytułowanej Znak Zorro (The Mark of Zorro) z 1920 roku (stamtąd zaczerpnął ideę zamaskowanego mężczyzny jakim był Bruce Wayne)^[1][3][4]. Innymi inspiracjami były dla niego Shadow i Drakula z filmowej adaptacji z 1931 (idea mrocznej postaci), postać złoczyńcy z filmu The Bat Whispers z 1930 roku (idea kostiumu nietoperza, idea bat-sygnału), Sherlock Holmes (idea błyskotliwego detektywa i stratega), jak również szkice skrzydłowca autorstwa Leonarda da Vinci^[1][3][4]. Imię alter ego Batmana – Bruce zostało zainspirowane postacią króla Szkocji Roberta I Bruce’a, zaś nazwisko rodowe – Wayne pochodzi od bohatera rewolucji amerykańskiej – Anthony’ego Wayne’a^[4]. Oryginalnie był nazywany „The Bat-man” lub „The Batman”, w Polsce znany również jako „człowiek-nietoperz”, posiada także przydomki: The Caped Crusader (Krzyżowiec w pelerynie), The Dark Knight (Mroczny Rycerz), oraz The World's Greatest Detective (Największy Detektyw Świata).

Batman obok Supermana należy do najbardziej znanych postaci komiksowych. Obaj są superbohaterami, których zadaniem jest walka ze złem i pomoc ludziom. Batman nie posiada żadnych nadludzkich mocy, swoje zdolności zawdzięcza treningowi fizycznemu, unikalnym gadżetom i pojazdom. W komiksowym uniwersum DC uchodzi za najwybitniejszego detektywa. Pilnuje porządku w rodzinnym mieście Gotham City.

Znany jest również z licznych seriali aktorskich i animowanych, filmów fabularnych i gier komputerowych, bazujących na komiksach. Pierwszy raz na ekranie pojawił się w 15-odcinkowym serialu kinowym Batman z 1943 roku, gdzie w tytułową postać wcielił się Lewis Wilson. W kontynuacji serialu, pod tytułem Batman and Robin z 1949 roku miejsce Wilsona zajął Robert Lowery. W serialu telewizyjnym z lat sześćdziesiątych oraz w filmie Batman zbawia świat (Batman: The Movie) w rolę człowieka-nietoperza wcielił się Adam West. W dwóch filmach w reżyserii Tima Burtona: Batman z 1989 roku oraz Powrót Batmana (Batman Returns) z 1992 roku tytułową postać zagrał Michael Keaton, natomiast w kontynuacjach (reżyserowanych odtąd przez Joela Schumachera), Batmana zagrali kolejno: Val Kilmer w Batman Forever z 1995, oraz George Clooney w Batman i Robin (Batman and Robin) 1997 roku. W trylogii Mrocznego Rycerza (The Dark Knight) w reżyserii Christophera Nolana w postać Batman wcielił się Christian Bale. W sequelu Człowieka ze Stali (Man of Steel) pod tytułem Batman v Superman: Świt sprawiedliwości (Batman v Superman: Dawn of Justice) z 2016 roku, nowym odtwórcą Batmana został Ben Affleck^[5]. W serialu telewizyjnym Gotham w rolę młodego Bruce’a Wayne’a wcielił się młody aktor David Mazouz^[6]. W serialu animowanym Batman (Batman: The Animated Series), oraz w jego kontynuacjach, a także grze komputerowej Batman: Arkham Asylum głosu postaci Batmana użyczył aktor Kevin Conroy.

 Witajcie Pisałam że w moim mieście coś się burzy coś się buduje .Oto przykład jak nawet na najmniejszym skrawku wolnego miejsca budują . Budynek usługowy jest nawet całkiem długi ale za to jaki wąski . A tu  zdjęcie budynku dawno stojącego ale zdjęcie zrobiłam bo nawet ciekawy . Na koniec "malutki" misio w sklepie 

Sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej

 

Wieś Studzieniczna powstała w drugiej połowie XVIII wieku. Jest popularnym miejscem odpustowym, szczególnie w Zielone Świątki. Legendy wiążą świętość tego miejsca jeszcze z czasami pogańskimi, czego dowodem miałyby być kilkusetletnie dęby. Najprawdopodobniej jednak początki kultu maryjnego są związane z niezwykłymi zjawiskami naturalnymi, które w momencie klęsk były odczuwane jako cudowne i stawały się podstawą nadziei. Takim na przykład zjawiskiem jest okresowa zmiana kierunku prądu pobliskiej rzeczki. 

Zaczęło się od gromadzenia się ludności przed objawionym na drzewie obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej, o który zresztą trwały wieloletnie procesy pomiędzy parafią augustowską a kamedułami wigierskimi. Spór ten rozpoczął zabór obrazu przez nasłanych dziadów wigierskich.W XVII wieku osiadł tu pustelnik - Wincenty Murawski - emerytowany wojskowy. Zdobył on sobie sławę zielarza i uzdrowiciela. Zbudował w 1770 r. niewielką kapliczkę przy studni z cudowną wodą, która znajdowała się na małej wysepce. Dzięki pielgrzymce do Rzymu wyjednał u papieża Piusa VI w 1782 r. aż cztery odpusty (na dni: Zesłania Ducha Świętego, św. Anny, św. Jana Nepomucena i św. Tekli). W zasadzie to jego działalność ugruntowała przekonanie o świętości tego miejsca.woda w Studziennicznej Studzienka na źródełku, którego woda ma w powszechnym przekonaniu moc leczenia chorób oczu. kaplica w Studzienicznej Kapliczka Najświętszej Marii Panny wraz z cudowną studzienką znajdują sie na Grądziku.

Sanktuarium w Studzienicznej jest jedną z atrakcji Podlasia, to miejsce kultu maryjnego. W 1999 roku odwiedził je papież Jan Paweł II, w czasie swojej pielgrzymki. W pamięć zapadły jego słowa, które zostały wyryte na pomniku: "Byłem tu wiele razy, ale jako papież po raz pierwszy i chyba ostatni”.

Murowana kapliczka w kształcie ośmiokatnej rotundy, została wybudowana w 1872 r. przez inżyniera pracującego przy Kanale Augustowskim - Ludwika Jeziorkowskiego. Wewnątrz kapliczki mieści się cudowny obraz Matki Bożej Studzieniczańskiej, ukoronowany w 1995 roku. Jest to XVIII-wieczna kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.Do kapliczki i studzienki prowadzi ścieżka usypana na grobli z 1920 r. W 1786 roku starosta Stanisław Karwowski sprowadził z Augustowa prowizoryczną świątynię, postawioną na czas budowy kościoła właściwego. W tym czasie wokół sanktuarium powstała wieś. Pobożny pustelnik zmarł w 1814 roku. W 1838 ustanowiono tu filię parafii Szczebra, a w 1873 - samodzielną parafię.Sanktuarium w Studzienicznej było nie raz widownią manifestacji patriotyczno-religijnych. Taki charakter miały nabożeństwa przed powstaniem styczniowym, w czasie rewolucji (1905-1907), a także października 1956 i stanu wojennego.kościół w StudzienicznejObecnie kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Szkaplerznej został zbudowany w 1847 r., przez chłopa Szymona Andruszkiewicza z Pawłówki pod Sejnami. Wystrój wnętrza kościółka jest dziełem ludowych artystów. Szczególną uwagę zwraca krucyfiks nad prezbiterium.

Co roku odbywa się krótka dwudniowa piesza pielgrzymka z Suwałk do Studzienicznej, w czasie której pielgrzymi oprócz modlitwy mają możliwość zwiedzenia tej atrakcji Podlasia.

 Witajcie. Ostatnio trochę częściej chodzę  po mieście . A tam ciągle coś nowego sie buduje i remontuje itp. Trzeba to uwiecznić . Bardzo ciekawy lub dziwny budynek Pierwsze zdjęcie z netu a kolejne to ja robiłam Centaurus to nowy kompleks powstający w Olsztynie, w skład którego wchodzą lokale handlowo-usługowe, biura, część mieszkalna oraz hotel. Będzie najnowocześniejszym budynkiem biurowy klasy A w mieście. Moje zdjęcia to już z rozwalona ulica bo tam będzie szła kolejna linia tramwajowa . A tu kolejna rewolucja .Remont rozbiórka  naszej hali widowiskowo sportowej  Hala widowiskowo  sportowa     Urania   Zdjęcie z autobusu  bo choć mam nie daleko to jakoś mi nie po drodze było . 

Hala widowiskowo-sportowa "Urania" — hala sportowo-widowiskowa w Olsztynie przy al. marsz. Józefa Piłsudskiego 44.
Hala posiada dużą salę sportową z pełnowymiarowym boiskiem do piłki ręcznej, piłki nożnej, koszykowej, siatkowej, unihokeja, tenisa, badmintona, halowej piłki nożnej, małą specjalistyczną salę do sportów walki i gimnastyki korekcyjnej oraz siłownię.
Widownia, po dostawieniu dodatkowych trybun, pomieścić może ok. 2500 widzów. W Uranii rozgrywane są zawody sportowe (również rangi międzynarodowej), widowiska artystyczne, targi (np. międzynarodowe targi budownictwa OLTARBUD-E), wystawy i koncerty. Z hali korzysta na co dzień m.in. klub siatkarski mężczyzn AZS UWM Olsztyn oraz szczypiorniści Warmii Olsztyn (tu rozgrywają ligowe mecze i trenują). W Uranii swoją siedzibę ma od 14 października 2004 roku olsztyńskie Muzeum Sportu. Hala do 2008 roku była również jednym z obiektów na których co roku odbywa się międzynarodowy Memoriał im. Huberta Wagnera w piłce siatkowej.
Hala "Urania" powstała w 1976 r. Wówczas była jednym z najnowocześniejszych obiektów krytych w Polsce. Obecnie nie spełnia standardów europejskich i odbywają się w niej tylko ligowe mecze siatkarzy oraz piłkarzy ręcznych, sportowe imprezy krajowe w dyscyplinach indywidualnych, gale sportów walki, imprezy kulturalno-rozrywkowe, a także targi handlowe. Wiecie co kiedyś potrzebowałam zdjęcia haki do zabawy foto u Lidzi . Jak  dobrze ze chociaż takie zdjęcie przez okno autobusu zrobiłam . A teraz już takiej nie ma i nie będzie .. Chyba trzeba robić zdjęcia miastu bo nie wiadomo kiedy i jak się zmienia. Tyle się różnych rzeczy buduje .Najpierw zdjęcia rozbiórki z netu a na koniec moje 

Matka Róża Czacka

 Witajcie . dziś Błogosławionymi zostali Prymas Wyszyński i Matka Róża Czacka . Kto to był Prymas Wyszyński to wielu wie . Ja napiszę troszkę o Roży Czackiej bo jest bliska  mojemu środowisku czyli osobą Niewidomym i słabowidzącym Róża Czacka urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi (obecnie Ukraina). Była szóstym z siedmiorga dzieci Zofii z domu Ledóchowskiej i Feliksa Czackiego.

Od dzieciństwa miała problemy ze wzrokiem, mimo licznych operacji, całkowicie traci go w wieku 22 lat. Młoda, wykształcona, religijna dziewczyna rozpoczyna życie "po niewidomemu". Uczy się alfabetu Braille’a, zapoznaje z najnowszymi osiągnięciami nauki o niewidomych, dużo podróżuje po Europie (m.in. do Francji, Austrii, Szwajcarii). W 1911 roku zakłada Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi.
Staraniem nowej instytucji powstają w Warszawie: ochronka, szkoła powszechna, warsztaty, biblioteka brajlowska oraz tzw. patronat, obejmujący na terenie miasta dorosłych niewidomych i ich rodziny.

Lata I wojny światowej Róża Czacka spędziła w Żytomierzu. Był to dla niej czas swoistych rekolekcji. Pojawiła się myśl o podjęciu życia zakonnego oraz o powołaniu nowego zgromadzenia zakonnego, które służyłoby ludziom niewidomym. W 1917 roku Róża Czacka przyjmuje habit franciszkański i składa śluby wieczyste w III Zakonie św. Franciszka.

W maju 1918 roku wraca do Warszawy jako siostra Elżbieta. Po uzyskaniu koniecznych pozwoleń przyjmuje kandydatki do nowego zgromadzenia, które od 1 grudnia 1918 roku zaczyna istnieć jako Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Jego charyzmatem staje się służba ludziom niewidomym i wynagradzanie za duchową ślepotę świata. Opiekunem duchowym Zgromadzenia i całego Dzieła zostaje ksiądz Władysław Korniłowicz .

W 1922 roku, dzięki otrzymanej darowiźnie kilku mórg ziemi w Laskach, Matka Elżbieta rozpoczyna budowę zakładu dla niewidomych. To tutaj stopniowo zostają przeniesione placówki dla niewidomych dzieci – szkoła i warsztaty; powstaje dom macierzysty Zgromadzenia.

Do wybuchu II wojny światowej, Laski kierowane przez Matkę Czacką stają się nowoczesną placówką dającą niewidomym wychowankom wykształcenie podstawowe i zawodowe, pozwalające na samodzielne i niezależne finansowo życie, przywracające im ludzką godność.

Laski stają się ośrodkiem duchowości franciszkańskiej, przyciągają ludzi poszukujących; są miejscem, gdzie cierpienie spowodowane brakiem wzroku, przyjmowane jest z męstwem i pogodą; gdzie na równych prawach współpracują ze sobą osoby niewidome, pracownicy świeccy i siostry zakonne.

We wrześniu 1939 roku, w czasie bombardowania Warszawy, Matka Czacka zostaje ranna w głowę i traci oko. Po powrocie do Lasek kieruje odbudową zakładu.

W 1950 roku rozpoczyna się trwająca do śmierci choroba Róży Czackiej. Przekazuje kierownictwo swojej następczyni i wspiera Dzieło modlitwą i ofiarą cierpienia. Matka Elżbieta Róża Czacka zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 roku w Laskach. Została pochowana na cmentarzu, który znajduje się na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Laskach.https://www.laski.edu.pl/pl/ludzie-lasek?opt_4782_page=1&opt_4782_article_id=4923

https://stacja7.pl/ludzie/jak-hrabianka-roza-czacka-stala-sie-matka-elzbieta/?gclid=CjwKCAjw95yJBhAgEiwAmRrutDHmL1wnpJNp1CvitnwW1e8DSRtqV9vlc3PHeN_ReciE-eXq1KdHjhoC9JMQAvD_BwE

https://triuno.pl/matka-elzbieta-czacka-niewidoma-matka-niewidomych-blogoslawiona/

https://www.ekai.pl/matka-elzbieta-roza-czacka/ 

Ja W Tym Ośrodku w Laskach byłam trzy razy 

Pierwszy raz jak nasza koleżanka w szkole podstawowej  tam zaczęła się uczyć bo wzrok jej się pogorszył . Ja chodziłam do szkoły z internatem dla dzieci słabowidzących w Warszawie . W sobotę czy w niedziele z wychowawczynią z grupą z internatu pojechałyśmy tą koleżankę odwiedzić 

Drugi raz w ósmej klasie ci co mieli się uczyć w Laskach pojechali tam  na dwa dni na egzaminy 

Jednak los pokierował inaczej i nie chodziłam tam do szkoły .

trzeci raz byłam na rekolekcjach dla głuchoniewidomych Ośrodek jest prowadzony przez Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi. Powstał w 1921 roku w Laskach pod nazwą „Zakład dla Niewidomych” na terenie dawnego folwarku, podarowanego przez rodzinę Daszewskich ociemniałej hrabiance Róży Czackiej, która w 1911 roku założyła w Warszawie Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi. Róża Czacka w roku 1917 przywdziała habit franciszkański i jako Matka Elżbieta założyła w 1918 r. Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, do dziś będące filarem dzieła pomocy niewidomym^[1].

W pierwszym roku istnienia wybudowano 1 dom mieszczący 30 mieszkańców. Po dziesięciu latach Ośrodek posiadał już 10 domów mieszkalnych dających pomieszczenie około 300 ludziom oraz 8 budynków gospodarczych. Na terenie osiedla powstało również gospodarstwo rolne, ogród warzywny, owocowy i kwiatowy z inspektami i cieplarnią. Z inicjatywy Towarzystwa, przy jego współudziale i współpracy przeprowadzono szosę do Warszawy, zelektryfikowano Zakład, a następnie sąsiadujące wsie, przeprowadzono połączenie telefoniczne z Warszawą, co przyczyniło się do ożywienia okolicy i uregulowania komunikacji. Zakład w Laskach miał stanowić w zamierzeniu Towarzystwa wzorową placówkę różnych rodzajów opieki nad niewidomymi, ośrodkiem badań naukowych tyflologicznych i ośrodkiem szkolenia dla personelu pracującego z niewidomymi.

Drewniana kaplica pw. Matki Bożej Anielskiej zbudowana została w latach 1922-1925 według projektu Łukasza Wolskiego. W latach 2001-2002 została ona przebudowana z zachowaniem stanu pierwotnego.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku Zakład stał się terenem walk i pomimo strat materialnych sięgających 75% niósł pomoc, prowadząc szpital polowy. W czasie wojny oficjalnie działalność Ośrodka została zawieszona. Część uczniów ewakuowano do Żułowa. Jednak Ośrodek w Laskach nadal pełnił funkcję opiekuńczą, obejmując nią także sieroty wojenne. Mieszkańcy byli zaangażowani w działalność konspiracyjną. W latach 1942-1944 przebywał tu jako kapelan obwodu Armii Krajowej ks. Stefan Wyszyński, przyszły prymas Polski. W roku 1944 Matka Czacka podjęła decyzję o przystąpieniu placówki w Laskach do Powstania Warszawskiego. Na terenie Ośrodka urządzono szpital powstańczy i punkt kontaktowy AK^[2].

Towarzystwo zostało formalnie reaktywowane decyzją prezydenta m. st. Warszawy z dnia 10 lutego 1947 roku i wpisane do rejestru stowarzyszeń. Przystąpiono do odbudowy zniszczeń wojennych. Niestety, na skutek reformy rolnej utracone zostały znaczne obszary ziemi uprawnej, stanowiące zaplecze aprowizacyjne dla działalności Towarzystwa. Miały także miejsce działania w kierunku przejęcia Zakładu w Laskach przez władze komunistyczne lub przeniesienia wszystkich uczniów o normalnym rozwoju umysłowym do innych, państwowych zakładów.

Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi prowadząc Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nieprzerwanie od 1921 roku, wykształciło do tej pory ponad 2000 niewidomych i słabowidzących osób.

W latach powojennych nastąpiła odbudowa i szybki rozwój Zakładu. Dzięki licznym prywatnym darowiznom, w szczególności Polonii amerykańskiej, powstały nowe budynki przedszkola, szkół, internatów, warsztatów oraz zaplecze techniczne, a także Dom Przyjaciół Niewidomych.

Poza placówką w Laskach, filie ośrodka szkolno-wychowawczego znajdują się w Rabce-Zdroju (szkoła podstawowa dla dzieci niewidomych z lekkim upośledzeniem umysłowym) oraz w Gdańsku-Sobieszewie (Wczesne Wspomaganie Rozwoju Niewidomego Dziecka).

Działalność społeczna, kulturalna i religijna[edytuj | edytuj kod]

W Laskach bywali i pisali swoje utwory znani polscy pisarze i publicyści, m.in. Antoni Słonimski, Jerzy Liebert, Jerzy Zawieyski, Stanisław Stomma, Zygmunt Kubiak, Marian Brandys (wszyscy pochowani są na zakładowym cmentarzu leśnym), Zbigniew Herbert, Ewa Szelburg-Zarembina, Tadeusz Mazowiecki, ks. Jan Twardowski, Julia Prajs czy Adam Michnik. Zakład był także ważnym ośrodkiem katolickiej inteligencji oraz miejscem przyciągającym i chroniącym ludzi prześladowanych przez władze komunistyczne. Opiekę duchową nad nim sprawowali ks. Władysław Korniłowicz i ks. Jan Zieja.

Laski są również uznanym ośrodkiem ewangelizacyjnym. W utrzymywanym przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża domu rekolekcyjnym od lat odbywają się spotkania i rekolekcje dla młodzieży i dorosłych, widzących i niewidomych z całej Polski, prowadzone przez wielu znakomitych duchownych.

Działalność edukacyjna i wychowawcza^[3][edytuj | edytuj kod]

W Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Laskach do samodzielnego życia przygotowuje się około 300 niewidomych i niedowidzących dzieci pochodzących z całej Polski. Praca z niewidomymi dziećmi zaczyna się w Laskach w Dziale Wczesnego Wspomagania Rozwoju Niewidomego Dziecka, gdzie wkrótce po stwierdzeniu dysfunkcji widzenia u dziecka rodzice mogą uzyskać pomoc psychologiczną i tyflopedagogiczną. Dzieci rozpoczynają edukację w przedszkolu, ucząc się niezależności oraz samodzielności w ubieraniu się, jedzeniu i poruszaniu się. Następnie uczą się w szkołach podstawowych i gimnazjach, realizujących program szkolny oraz dalsze przygotowanie do samodzielnej egzystencji. Dalsza nauka jest prowadzona w ogólnokształcących i zawodowych szkołach ponadgimnazjalnych. W Laskach działa również szkoła muzyczna. Dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym uczestniczą w zajęciach o programie dostosowanym do ich możliwości.

Ośrodek dysponuje obszerną bazą sportowo-rehabilitacyjną i bytową: 3 internaty, kryty basen, hala rehabilitacji ruchowej, centrum rehabilitacji zawodowej z wieloma warsztatami i pracowniami, stajnia z hipoterapią, sala konferencyjna z klubokawiarenką.

W ramach działalności edukacyjnej są prowadzone następujące przedsięwzięcia oświatowe:

• wczesne wspomaganie rozwoju dziecka niewidomego (wczesna interwencja)
• przedszkole,
• szkoła podstawowa,
• gimnazjum,
• zasadnicza szkoła zawodowa ze specjalnościami:
  • rękodzielnik wyrobów włókienniczych,
  • ślusarz,
• zasadnicza szkoła zawodowa specjalna z klasami wielozadaniowymi,
• liceum ogólnokształcące,
• technikum dla niewidomych i niedowidzących ze specjalnością technik informatyk,
• technikum ze specjalnością technik masażysta,
• szkoły policealne
• szkoła muzyczna I stopnia

Dla uczniów o obniżonej sprawności OSW prowadzi szkoły specjalne:

• szkołę podstawową
• gimnazjum
• zasadniczą specjalną szkołę zawodową
• szkołę przysposobienia do pracy
• szkołę dla głuchoniewidomych
• biblioteki: czarnodrukowa, brajlowska, tyflologiczna, multimedialna.